Clutching at straws - artistiek hoogtepunt van Marillion?

Afgelopen week heb ik het album Clutching at Straws van Marillion aangeschaft. Dit album Schitterde al enige tijd door afwezigheid in mijn collectie. Voor een beetje progliefhebber is dit album eigenlijk verplichte kost daar het veel wordt gezien als het artistieke hoogtepunt van Marillion
Toen ik de cd dan ook toevallig tegenkwam kon ik ‘m dan ook niet laten liggen.
Mijn nieuwe aanwinst blijkt in de speler al snel de lijn van Misplaced childhood verder te volgen. Dat wil zeggen een enigszins commerciële sound en voornamelijk zanggeoriënteerde nummers. Het eerder genoemde artistieke hoogtepunt moet denk ik dan ook vooral gezocht worden in de tekst. Deze tekst blijkt te gaan over het drankmisbruik van toenmalig Marillion voorman Fish. Met het in deze nummers geschilderde karakter, een jonge artiest die ten onder dreigt te gaan aan zijn verslavingen, houdt Fish zichzelf een spiegel voor. Die spiegel heeft weinig vrolijks te vertellen getuige het mistroostige karakter van deze plaat. Fish lijkt zichzelf op deze plaat de les te lezen. Blijkbaar wil hij niet eindigen als de artiesten die op de cover van dit album prijken die stuk voor stuk kapot zijn gegaan aan zware drank- en/of drugsverslaving.
Dan de muziek. Hoewel dit de nummers op dit album zoals eerder gezegd wat standaard zijn opgebouwd wordt dit wel top ten uitvoer gebracht. De emotie spat eraf. De tekstuele emotie komt in het muzikale geheel zeer sterk naar voren.
Het geluid van dit album komt op mij erg volwassen over. Volwassener in ieder geval dan voorgaande albums. Ook wat harder trouwens.
Verder is het gewoon lekkere stuwende muziek met prachtige meeslepende melodieën. Een sfeertje dat varieert tussen erg donker, onheilspellend en groots.
Het enige nummer van deze cd dat ik echt al kende, Sugar Mice, is echt een kunstukje. Echt een heel mooi nummer Dit nummer heeft al menig andere band aangezet tot het coveren hiervan. Zelfs het grote Dream-Theater heeft het niet kunnen laten.
Samenvattend kan ik wel zeggen dat ik dit erg lekkere muziek vind. Misschien qua opbouw niet altijd even interessant maar dan toch in ieder geval wel qua uitvoering. Wat mij betreft een van de beste albums van Marillion en eigenlijk wel de beste uit de Fish periode. Waarom? Voorgaande albums mogen dan hele boeiende muziek bevatten. Maar het blijft pure Neo-prog, de zoveelste Genesis kloon. De muziek op dit album is kwalitatief geweldig en komt perfect tot een geheel. Het hele album barst van de emotie en sfeer. Zelden heb ik zoveel prachtige melodieën achter elkaar gehoord. Dat maakt dit album tot een topalbum voor mij. Vrolijk wordt je niet van dit album, toch druk ik al op repeat.
Terwijl ik dit schrijf blijft 'Just for the Record' zich maar in mijn hoofd herhalen, zo'n lekker nummer.